Κι’ ότι έχει χαλάσει, έχει χαλάσει! του Θεόφιλου Σιχλετίδη

Του Θεόφιλου Σιχλετίδη

images4.jpg

Πολλοί είναι αυτοί που απορούν για το τι στο διάολο συμβαίνει με το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα και εμφανίζεται τόσο πολύ κατώτερο των περιστάσεων. Πως στο διάολο, από τη μία προκηρύσσει απεργίες και καλεί τον κόσμο της εργασίας να χάσει ένα ακόμα μεροκάματο και να διαδηλώσει για να ανατρέψει τις αντεργατικές πολιτικές και από την άλλη η ηγεσία του να είναι μόνιμα σε τραπέζια διαλόγου όπου συζητιέται το πώς θα περάσουν αυτές οι αντεργατικές πολιτικές. Τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Το σύγχρονο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα αναπτύχθηκε στη βάση των μεταπολιτευτικών συμφωνιών. Και στην πρώτη δύσκολη (75 – 81) κυρίως όμως στη δεύτερη πολύ πιο εύκολη (82 – 85) περίοδο της ανάπτυξης του κοιτούσε και προς τα μέσα, δηλαδή γινόταν συνδικαλισμός και από την από εδώ πλευρά, ώστε να αυτόαναπαράγονται οι μηχανισμοί των συνδικαλιστικών παρατάξεων, που αποτελούσαν και αποτελούν κομματικούς βραχίονες, σε αρκετές περιπτώσεις και κομματικά καπετανάτα.

 

άντα όμως το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα κοιτούσε και προς τα έξω, κυρίως προς τα έξω, διεκδικώντας από την άλλη πλευρά αυξήσεις στους μισθούς, επιδόματα, καλύτερες συντάξεις, προνόμια, διευκολύνσεις, εντάξει όχι τον ουρανό με τα άστρα, αλλά κατά κανόνα ένα κομμάτι ψωμί και όχι φυσικά ολόκληρο το φουρνάρικο. Η οικονομική κρίση, που ισοπεδώνει την κοινωνία, ήρθε να ακυρώσει τον προς τα έξω συνδικαλισμό. Δείτε για παράδειγμα το εξής: Πριν από λίγα χρόνια οι δάσκαλοι και οι δασκάλες προχώρησαν σε μία απεργία διαρκείας, κατά ένα τρόπο σε μία «άγρια» απεργία, διεκδικώντας ένα επίδομα μερικών δεκάδων ευρώ. Τώρα που με τα μέτρα της κυβέρνησης οι δάσκαλοι και οι δασκάλες έχασαν εκατοντάδες ευρώ, σε καμία από τις επτά έως τώρα γενικές απεργίες του 2010 το ποσοστό της συμμετοχής τους δεν ξεπέρασε το 40%…

 

 

Γιατί συμβαίνει αυτό; Ακριβώς γιατί το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα όχι μόνο δεν ήταν προετοιμασμένο για μία τέτοια επίθεση, αλλά δεν διαθέτει την, ας πούμε, «τεχνογνωσία» για να αντιμετωπίσει τέτοιες καταστάσεις. Πρόκειται για έναν μηχανισμό, και εδώ ας πούμε, του κοινωνικού ανταγωνισμού που έχει χαλάσει. Κι’ ότι έχει χαλάσει, έχει χαλάσει! Το να περιμένεις σήμερα από το εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα να κάνει κάτι προς τα έξω, είναι σαν να περιμένεις πως με μία χαλασμένη ηλεκτρική σκούπα θα μπορέσεις να καθαρίσεις το σπίτι σου. Έτσι είναι πολύ εξηγήσιμο αυτό το θέατρο που παίζουν τις τελευταίες μέρες οι εκπρόσωποι των εργατικών συνδικάτων. Έχουν καταλάβει το μέγεθος της ζημιάς (τους) και κάνουν το μόνο που νομίζουν ότι τους έχει απομείνει για να κάνουν: Συνδικαλισμό προς τα μέσα. Ξέρουν όμως ότι με την πρώτη υπογραφή συλλογική σύμβασης εργασίας που θα προβλέπει μειώσεις στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, θα έχουν υπογράψει τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος όπως το γνωρίσαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ξέρουν, μπορεί να μην είναι ικανοί, αλλά δεν είναι και βλάκες. Όταν κάτι χαλάει και δεν επιδιορθώνεται ψάχνεις να βρεις κάτι που να δουλεύει. Υποθέτω πως οι κουκουέδες θα πουν ότι η απάντηση στο «τι δουλεύει;» είναι το ΠΑΜΕ, οι συριζικοί θα προβάλουν τη μεταξύ τους συντροφικότητα, οι ακροαριστεροί θα δείξουν τα πρωτοβάθμια σωματεία που αυτοί ελέγχουν, οι αντιεξουσιαστές θα υποστηρίξουν τον ακηδεμόνευτο(;) συνδικαλισμό και πάει λέγοντας. Η παρακμή του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος είναι πολύ λογικό να φέρει μία άνθιση στις απαντήσεις. Αλλά το θέμα δεν είναι και τόσο θεωρητικό. Τ’ ότι είναι κακός συνδικαλιστής ο τάδε και λίγος συνδικαλιστής ο δείνα, δεν απαντάει στο γιατί η από εδώ πλευρά δεν πολεμάει ενώ της έχουν κηρύξει πόλεμο. Άρα μάλλον θα πρέπει να δούμε που είναι έτοιμοι οι εργαζόμενοι για πόλεμο, που έχουν αρχίσει οι εχθροπραξίες, και μετά να ξανασκεφτούμε την αποψάρα μας για τις φοβερές απαντήσεις που έχουμε για το πώς θα λυθούν με ένα μπραφ όλα τα προβλήματα του κόσμου της εργασίας. Πάντως μέσα στον όλο σκοτωμό το μόνο που φαίνεται πως παραμένει ζωντανό είναι η βάση, η αλληλεγγύη στο χώρο εργασίας, η άποψη που έχουν πολλοί και πολλές ότι δεν θα πρέπει κανένας και καμία να μείνει μόνος ή μόνη μέσα στην κρίση.

  1. mia
    14 Δεκεμβρίου 2010 στο 15:46

    Καλό σχετικά το κειμενο, αν και αρκετά γραμμική η αντίληψή σου, αλλά τουλάχιστον πες ότι το «Και ότι έχει χαλάσει, έχει χαλάσει», είναι μια (κακή κατά τη γνώμη μου) μεταφορά του «Και ότι λείπει, λείπει» του Μάρκος.
    επίσης, με αυτήν την λογική που βάζεις, ιδίως στο τέλος, αντί να προκρίνεις να φτιάξουμε τις δικές μας δομές, να πολεμήσουμε, έστω λίγο να αγωνιστούμε, νιώθω να με προτρέπεις να αγκαλιαστώ με τους συναδέλφους, να κουκουλοθούμε και να κρατάμε ο ένας στον άλλον την ομπρέλα, ώστε να περάσει η μπόρα… και ας κάνει η ΓΣΕΕ ότι θέλει στις πλάτες μας
    ΥΓ οι εργαζόμενοι είναι πιο έξυπνοι από όσο τους θεωρούμε. Οι δάσκαλοι δεν έκαναν απεργία 6 εβδομάδες για μερικά δεκάδες ευρώπουλα. Δύο βασικά αιτήματα είχαν 1400 ευρώ για όλο το λαό (όχι για την πάρτη τους), και να μην καταργηθεί το άρθρο 16. Αν πήγες σε καμία πορεία. Και αν δεν είχε γίνει αυτή η απεργία που τώρα εύκολα λιδορείς, το άρθρο 16 θα είχε αναθεωρηθεί τον Οκτώβρη του ’06. Ως τότε φοιτήτρια, τους ευγνωμωνώ που μας έδωσαν τη δυνατότητα να δώσουμε τη μάχη μας. Αν δεν ήταν αυτοί οι καταλήψεις του ’07, και ότι επακολούθησε με την μη αναθεώρηση δεν θα είχε γίνει.
    Γιατί δεν συμμετέχουν στις ΜΟΝΟΗΜΕΡΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΤΗΣ ΓΣΕΕ???? Μα γιατί γενικά καταλαβαίνουν ότι ΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ (αν και αυτό ακόμα δεν είναι από μόνο του ικανή συνθήκη, και οι δάσκαλοι το έζησαν στο πετσί τους) Βέβαια αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία, αλλά το να κάνεις 10 μέρες κάθε χρόνο απεργία διάσπαρτα έτσι για τη φάση, δεν σημαίνει ότι είσαι και εργατικό ΚΙΝΗΜΑ, κανε τις όλες μαζί, δώσε και τη δυνατότητα στους εργάτες να αποφασίσουν μόνοι τους αν θέλουν να συνεχίσουν και θα δεις…

  2. Θ.Σ.
    20 Δεκεμβρίου 2010 στο 20:29

    Μία: Γενικά με τις αγκαλιές στους χώρους εργασίας έχω μία σχετικά κακή εμπειρία και δεν τις συνιστώ. Νομίζω πάντως, δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρος, ότι ο συνδικαλισμός της βάσης, ο οριζόντιος χωρίς καρέκλες και σκαμπό και «δώσε μου μία ψήφο και θα σου το χρωστάω μία ζωή» συνδικαλισμός, είναι πολύ πιθανό να αποδειχτεί περισσότερος αποτελεσματικός μέσα στις συνθήκες αυτού του πολέμου που έχουν κηρύξει οι από τα πάνω στους από τα κάτω. Όσον αφορά την απεργία των δασκάλων (2006) δεν πιστεύω ότι τη λοιδορώ(;) ούτε εύκολα, ούτε δύσκολα και στις περισσότερες πορείες πήγα. Προφανώς υπήρχε και το αίτημα για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16, αλλά η απεργία εξελίχθηκε σε διαρκείας εξαιτίας του θέματος που δημιούργησε η μη τήρηση της δέσμευσης της κυβέρνησης του Καραμανλή για την καταβολή αυτού του επιδόματος. Τ’ ότι η περιορισμένη συμμετοχή των δασκάλων και στις 8 γενικές απεργίες – με εξαίρεση αυτή της 5ης Μάιου – του 2010 οφείλεται στ’ ότι περιμένουν μία απεργία διαρκείας για «να τα δώσουν όλα», δεν έχω καταλάβει από πού το έχεις συμπεράνει. Ποιο είναι το πρόβλημα να απεργείς έτσι για τη φάση;

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s