Διάλογος για το Εργατικό Κίνημα

στη σελίδα αυτή φιλοδοξούμε να αναπτύξουμε το διάλογο για την κατεύθυνση, τους στόχους, το περιεχόμενο και τις μορφές ενός σύγχρονου και ανατρεπτικού εργατικού κινήμανος που έχει ανάγκη η εποχή μας.

Ιδιαίτερα την εποχή του μνημονίου και της επιτήρησης από ΔΝΤ και ΕΕ, των πιο σκληρών μέτρων που παίρνουν η κυβέρνηση και το κεφάλαιο ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία, η ανάγκη για έναν μάχιμο διάλογο που θα επηρεάζει και θα επηρεάζεται από τους αγώνες της περιόδου είναι απαραίτητος όσο ποτέ…

Σχολιάστε ή καταθέστε την άποψή σας αποστέλλοντας mail στο workersnetwp@gmail.com ή απλά σχολιάζοντας τις ήδη κατατεθημένες απόψεις…

 

Το ποντίκι που βρυχάται, του Νίκου Γουρλά


Κι’ ότι έχει χαλάσει, έχει χαλάσει! του Θεόφιλου Σιχλετίδη


Σχέδιο για μια ιστορία του προπολεμικού εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα, του Κ. Παλούκη

Τα Στρώματα της Μισθωτής Εργασίας Μέσα στην Καπιταλιστική Κρίση και Απέναντι στο Μνημόνιο

 

κείμενο του Ανέστη Ταρπάγκου,

μέλος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας

διαβάστε περισσότερα…


ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ «ΧΡΥΣΗ 10ΕΤΙΑ» (1995 – 2004) ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΥΠΕΡΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗΣ (2004 – 2008) ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ (2008-2010)

κείμενο του Ανέστη Ταρπάγκου,

μέλος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας

διαβάστε περισσότερα…


Αφιέρωμα: ΑΝΕΡΓΙΑ

αναδημοσιεύουμε το σχετικό αφιέρωμα της εφημερίδας ΠΡΙΝ (21.07.2010)

  1. Διδάγματα από το ’30 και το κίνημα ανέργων, Δ. Κουτσούμπα
  2. Η ανεργία στα πέτρινα χρόνια του Μνημονίου, Δ. Σταμούλη
  3. «Μας τα πήραν όλα, μας κλέβουν τη ζωή», Ν. Κεφαλληνού
  4. Ανεργία: Οι αριθμοί δε λένε πάντα την αλήθεια, Ν. Βασιλόπουλου
  5. Διεθνή κινήματα ανέργων, Κ. Σταυρούλα

1. Διδάγματα από το ’30 και το κίνημα ανέργων, Δ.Κουτσούμπα

Kινητοποιήσεις ενάντια σε κλεισίματα εργοστασίων και κινήματα υπεράσπισης ανέργων διατρέχουν την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος στη χώρα μας. Ποτέ άλλοτε όμως οι Επιτροπές Ανέργων δεν υπήρξαν η ραχοκοκαλιά ανάπτυξης και ενοποίησης του εργατικού κινήματος όπως συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του 1930, μια εποχή που έχει πολλές ομοιότητες με τη σημερινή.
Η μεγάλη οικονομική κρίση του 1929 είχε ως αποτέλεσμα την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Από το 1930 στην Ελλάδα άρχισαν να κλείνουν επιχειρήσεις. Η βιομηχανική παραγωγή και η οικοδομική δραστηριότητα μειώθηκαν, ενώ πολλά εργοστάσια λειτουργούσαν μόνο για κάποιους μήνες το χρόνο. Δεν ήταν μόνο η μείωση της απασχόλησης, τα χαμηλά μεροκάματα και η έλλειψη οποιασδήποτε πρόνοιας για τους ανέργους από την πλευρά του κράτους, αλλά περισσότερο η ανέχεια και το επιτακτικό ζήτημα επιβίωσης που δημιουργούσαν εκρηκτικές συνθήκες. Όποιος έχανε τη δουλειά του δεν μπορούσε καν να επιβιώσει. Οι φτωχοί άρπαζαν από τους φούρνους καρβέλια και το έβαζαν στα πόδια.

διαβάστε περισσότερα…


2. Η ανεργία στα πέτρινα χρόνια του Μνημονίου, Δ. Σταμούλη

Απαιτείται ενιαίο ταξικό κίνημα εργαζομένων – ανέργων, σταθερά – ελαστικά απασχολούμενων, Ελλήνων – μεταναστών, νέων – μεγαλύτερων, Ελλήνων – εργαζομένων στις γειτονικές χώρες και όχι απλώς ένα κίνημα συμπαράστασης στους κάθε φορά πληττόμενους από τη λαίλαπα της ανεργίας. Χρειάζεται τη συμμετοχή των ανέργων στα συνδικάτα και τη φιλοδοξία να σηκώσουν το γάντι αυτής της αναμέτρησης όλα τα συνδικάτα κι όχι μόνο τα θιγόμενα.

Ο δείκτης ανεργίας αυξάνεται για όλες τις χώρες σημαντικά» προειδοποιεί θορυβημένος ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ Α. Γκουρία, παρουσιάζοντας τα άκρως ανησυχητικά δεδομένα που δείχνουν καθολική αύξηση της ανεργίας στις χώρες μέλη του. Ειδικότερα στην Ελλάδα, η ανεργία λαμβάνει πλέον ανεξέλεγκτες διαστάσεις, κι ενώ βρισκόμαστε ήδη στην αρχή εφαρμογής του μνημόνιου ΔΝΤ – ΕΕ.

διαβάστε περισσότερα…

3. «Μας τα πήραν όλα, μας κλέβουν τη ζωή», Ν. Κεφαλληνού

Πρόκειται για την επονομαζόμενη γενιά των 700 ευρώ, που πρόσφατα γνώρισε μια καθοριστική υποβάθμιση, μετατρεπόμενη σε γενιά των 500 ευρώ. Βρίσκεται στην ηλικία των 22 με 30. Έλιωσε πολλά τζιν στα θρανία, προσπαθώντας να αποκτήσει πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά και μια σειρά άλλα «προσόντα» που θα την κάνουν θελκτική στην αγορά εργασίας. Όταν είδε τις προσδοκίες της να ματαιώνονται οικτρά, αδυνατώντας βρει δουλειά, ξαναμπήκε στο κυνήγι των δεξιοτήτων, μαζεύοντας εκ νέου πτυχία – πιστοποιητικά γνώσης ενός ή δύο ξένων γλωσσών, υπολογιστών, κ.ά. Για όλα αυτά δαπάνησε χιλιάδες ευρώ από τον οικογενειακό προϋπολογισμό, μα καλύτερο μέλλον δεν είδε.

Μια μεγάλη μερίδα της βέβαια δεν ακολούθησε τον ίδιο δρόμο. Πετάχτηκε έξω από το σχολείο νωρίς και αναγκάστηκε να κλείσει τους λογαριασμούς της με τη γνώση και να βγει στη δουλειά στα 16-18: ως ανειδίκευτος εργάτης, ως πωλήτρια ή σερβιτόρα κ.ά.

διαβάστε περισσότερα…


4. Ανεργία: Οι αριθμοί δε λένε πάντα την αλήθεια, Ν. Βασιλόπουλου

Με απλά νούμερα, το εργατικό δυναμικό της χώρας, δηλαδή ο πληθυσμός εργάσιμης ηλικίας (15-64 ετών), ανέρχεται σε 4,94 εκατομμύρια άτομα ή 68,2% του συνολικού πληθυσμού. Από αυτούς οι άνεργοι υπολογίζονται σήμερα σε περίπου 500.000, με βάση τα επίσημα στοιχεία. Η ανεργία σύμφωνα, πάντα με τις μετρήσεις που γίνονται (βλ. ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, Ετήσια Έκθεση 2009), μέχρι και το πρώτο τρίμηνο του 2010 έχει φτάσει στο 11,7%, το υψηλότερο ποσοστό της δεκαετίας, από 9,3% που ήταν το αντίστοιχο διάστημα του 2009.

διαβάστε περισσότερα…


5. Διεθνή κινήματα ανέργων, Κ. Σταυρούλα

Γαλλία, Αργεντινή, Ιταλία
ΓΑΛΛΙΑ:
Τρόποι οργάνωσης των επισφαλώς εργαζομένων στο Παρίσι και τις μεγάλες πόλεις
Η απεργία των ανέργων σημαίνει, από τώρα κιόλας, ότι δεν μένουμε απομονωμένοι, ότι βγαίνουμε από τα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού, στα οποία μας βυθίζουν. Η απεργία των ανέργων και των επισφαλών σημαίνει ότι αποφασίζουμε από κοινού να σταματήσουμε μια μηχανή παραγωγής της επισφάλειας που έχει φτιαχτεί για να μας οδηγήσει στο θάνατο».

διαβάστε περισσότερα…