Αρχείο

Archive for the ‘απόψεις’ Category

ΤΡΑΠΕΖΕΣ 2011: ΘΥΣΙΑ ΣΕ ΒΡΩΜΙΚΟ ΒΩΜΟ

19 Απριλίου 2011 Σχολιάστε
άρθρο της Δ. Κωσταγιώργου, τραπεζοϋπαλλήλου
από την εφημερίδα ΔΡΑΣΗ
Πόσες θυσίες αντέχουμε;
Με το επικαιροποιημένο μνημόνιο Δ’ μπαίνουν ρητά οι τράπεζες στον ανελέητο χορό της επίθεσης. Το μνημόνιο καθιστά πλέον σαφές ότι χρειάζονται περί τις 12.000 απολύσεις στον τραπεζικό κλάδο, και εννοείται περικοπές σε μισθούς, επιδόματα και γενικότερα απόλυτη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, αφού τελευταία πληροφορηθήκαμε για το γενικευμένο σχέδιο αύξησης ωραρίου. Το σχέδιο αυτό ξεκινά με το δημόσιο, αλλά το “κλειδί” για να επεκταθεί σε όλη την κοινωνία το κρατάνε οι τράπεζες αφού αποτελούν τον κινητήριο μοχλό του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η προσπάθεια για διάλυση του ασφαλιστικού ξεκίνησε με τον πρώτο αντιασφαλιστικό νόμο που πέρασε πρώτα από τις τράπεζες, το 2005, η κυβέρνηση της ΝΔ και συνεχίζεται έως σήμερα με την απόλυτη διάλυση των ταμείων και της κοινωνικής πρόνοιας γενικότερα. Για τις τράπεζες, λοιπόν, πριν ακόμα “ενταχθούν” στα μνημονιακά πλαίσια:
  • Είναι ήδη γεγονός με την κατάπτυστη κλαδική σύμβαση 06-07 που υπογράφτηκε με απόλυτη ευθύνη των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, η κατάργηση του ενιαίου ωραρίου στις τράπεζες. Πιο ουσιαστική δε, είναι η διαρκής στην πράξη καταπάτηση ωραρίου στα καταστήματα.
  • Η μηδενική αύξηση εδώ και 3 χρόνια για όλες τις τράπεζες, ενώ ειδικά για κάποιες η μηδενική αύξηση ισχύει για πάνω από 5 χρόνια, ελλείψει σωματείων ή παρουσίας εργοδοτικών ή πλήρως γραφειοκρατικών σωματείων.
  • Η σωρεία απολύσεων “λόγω κρίσης” των “αόρατων” εργαζομένων, των υπενοικιαζόμενων και των διαφόρων ειδών συμβασιούχων στις τράπεζες-κάτεργα Eurobank, Citibank, κ.ά. Οι απολύσεις αυτές δεν καταγγέλλονται, δεν επιβεβαιώνονται και χαρακτηρίζονται ως “λήξη σύμβασης”.
  • Τα προ κρίσης “ευγενή” ταμεία, κύρια, επικουρικά και παροχής εφάπαξ, έφτασαν στο ναδίρ. Οι αναλογιστικές μελέτες δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να σώσουν την κατάσταση όσο καλύπτουν τις ρεμούλες και το χωρίς έλεγχο τζογάρισμα των αποθεματικών τους. Η σωρεία «εθελούσιων εξόδων» έπαιξε και αυτή σημαντικό ρόλο, ώστε σήμερα να μιλάμε για αδυναμία παροχής των υπηρεσιών τους στους εργαζόμενους.
Καζάνι που βράζει ή λιμνάζοντα νερά;
Η πρώτη σημαντική επίθεση στους εργαζόμενους στις τράπεζες ξεκινά από την Αγροτική. Η ατζέντα περιλαμβάνει τα εξής:
  • Ξεφορτώνονται από τον όμιλο όλες τις θυγατρικές που δεν ανήκουν στον χρηματοοικονομικό κλάδο: Δωδώνη, Ροδόπη, Σεκάπ, Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, Ελληνική Βιομηχανία Ζωοτροφών, Εταιρεία Ανάπτυξης Αλιείας κ.ά.
  • Μείωση λειτουργικού κόστους, δηλαδή κλείσιμο περίπου του 10% των υποκαταστημάτων, μείωση των μισθών κατά 10%. Ξεσκαρτάρισμα των “επιζήμιων” για την τράπεζα κομματιών με υπαγωγή στο νόμο για τις ΔΕΚΟ (φορτώνουν έτσι τα χρέη και τις ζημιές στους φορολογούμενους), δημιουργώντας έτσι “φιλέτα” για επενδυτές και αγοραστές, σε τιμή ευκαιρίας φυσικά. Το ίδιο θα ισχύσει και για το 10% της ΕΥΔΑΠ που ανήκει στον όμιλο. Μέσα σε όλα αυτά, οι επιτυχόντες του τελευταίου διαγωνισμού μένουν μετέωροι ανάμεσα σε υποσχέσεις για μετάταξη στο ΙΚΑ (χωρίς να διευκρινίζεται το εργασιακό καθεστώς) και σε φήμες για μη πρόσληψη.
Είναι η Αγροτική ο δούρειος ίππος για τις τράπεζες;
Δυστυχώ η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή και τα γεγονότα είναι περισσότερο από επικίνδυνα.
Στην Εμπορική τράπεζα, πιστοί στις κομματικές τους ταυτότητες και στις επιταγές του μνημονίου, η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ κατέβασαν την πρόταση της διοίκησης για αλλαγή του κανονισμού εργασίας, που περιλαμβάνει διευκόλυνση απολύσεων και μειώσεις βαθμών …ύστερα από “διάλογο”.
Ελπιδοφόρα τα σημάδια στις 2 τράπεζες, αφού στη μεν Αγροτική με πρωτοβουλία 2 αριστερών παρατάξεων συλλέχθηκαν περί τις 500 υπογραφές για έκτακτη γενική συνέλευση, η οποία έγινε και απέρριψε την πολιτική του ΔΣ του συλλόγου των εργαζομένων και αποφάσισε την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην άνευ προηγουμένου επίθεση. Στη δε συνέλευση της Εμπορικής, η παντοδυναμία της ΠΑΣΚΕ -ΔΑΚΕ εξελίχθηκε σε πανωλεθρία, αφού η συνέλευση ψήφισε με 364 ψήφους το ενωτικό πλαίσιο των αριστερών δυνάμεων έναντι 339 που ψήφισαν την εργοδοτική πρόταση. Μικρές νίκες, με πρωτοβουλία δυνάμεων που αντιστέκονται και αγωνίζονται, μπορεί να επιτευχθούν. Το στοίχημα της περιόδου, όμως, δεν είναι να αποτελέσουμε το ανάχωμα στις εξελίξεις, αλλά να οργανώσουμε την αντεπίθεση στη λαίλαπα του κεφαλαίου.
Στην Εθνική Τράπεζα, ήρθε η πρώτη μεγάλη επιχειρησιακή σύμβαση του μνημονίου που σφραγίζει, με τις ευλογίες της ΓΣΕΕ, τις μηδενικές αυξήσεις, κάνοντας παράλληλα χάρη στους τραπεζίτες με ρυθμίσεις για τα δάνεια τραπεζοϋπαλλήλων, δήθεν με ευνοϊκούς όρους (στην πραγματικότητα οι τράπεζες επιθυμούν τις ρυθμίσεις, ώστε να παρουσιάζουν περισσότερα «εξυπηρετούμενα» δάνεια, έτσι η εικόνα της τράπεζας εμφανίζεται καλύτερη αλλά και πλασματική επίσης). Κρυφά υπογράφτηκε η επιχειρησιακή του αίσχους, χωρίς καν γνωστοποίηση στο ΔΣ του ΣΥΕΤΕ, ούτε καν στο προεδρείο. Η ΠΑΣΚΕ αλωνίζει και γίνεται ένα με τα αφεντικά, και με περισσό θράσος προτάσσει τάχα την προστασία των θέσεων εργασίας.
Δεν μας λέει, όμως, αν έχει τεθεί επίσημα θέμα κατάργησης θέσεων εργασίας στον ΣΥΕΤΕ ή στην ΟΤΟΕ; Οι τραπεζίτες για την υπογραφή της εκκρεμούς κλαδικής σύμβασης ζήτησαν, για αρχή, κατάργηση του επιδόματος πολυετίας, ωστόσο τώρα που το μνημόνιο περιγράφει ρητά το πετσόκομμα των εργαζομένων και των μισθών στις τράπεζες, οι ορέξεις τους ανέβηκαν. Κι ενώ σε όλη την Ευρώπη τα επιτόκια δανείων μειώθηκαν προς αντιμετώπιση της κρίσης, οι ελληνικές τράπεζες συνεχίζουν απτόητες να έχουν τις παράλογες απαιτήσεις τους.
Έρχονται οι υπέρτατες θυσίες, δηλαδή θυσιάζουμε στο βρώμικο βωμό των τραπεζών, τον ποτισμένο με το αίμα του κάθε εργαζόμενου, την ίδια μας τη ζωή; Ας μας πουν οι γραφειοκράτες και εργοδοτικοί υπάλληλοι του συνδικαλισμού πόσους ανθρώπους είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για την “ανάπτυξη” των τραπεζών; Πόσους μισθούς είναι ήδη έτοιμοι να περικόψουν για να σώσουν τη δικιά τους καρέκλα; Αλλά, κυρίως, ας πουν οι ίδιοι οι τραπεζοϋπάλληλοι πότε θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο, για να πάρουν το συνδικαλισμό στα χέρια τους;

Διπλάσιο φόρο οι εργαζόμενοι (35%) από τα αφεντικά (16%)

25 Ιανουαρίου 2011 Σχολιάστε

από 
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

Για το ελληνικό παράδοξο κατά την προηγούμενη δεκαετία, όπου αυξανόταν ταυτόχρονα ΑΕΠ και ελλείμματα, και για τη νέα ήπειρο, τη…Λατινική Ευρώπη, που δημιουργείται με τα μέτρα της τρόικας, κάνει λόγο η ΓΣΕΕ.

Στην ετήσια έκθεση της εργατικής Συνομοσπονδίας για την ελληνική οικονομία, η οποία παρουσιάζεται επίσημα αύριο, χαρακτηρίζεται ως «ελληνικό παράδοξο» το γεγονός ότι ηπαρελθούσα περίοδος «ήταν μία περίοδος σημαντικής αύξησης του ΑΕΠ και της ανισοκατανομής του εισοδήματος, κατά την οποία θα έπρεπε να μειωθούν τα δημόσια ελλείμματα και το δημόσιο χρέος». Και τα ελλείμματα δεν μειώθηκαν γιατί οι κυβερνήσεις «προσέφεραν απαλλαγές και… απελευθέρωση της φοροδιαφυγής στα υψηλά εισοδήματα και εξ αυτού του γεγονότος (το Δημόσιο) κατέφυγε σε δανεισμό για να καλύψει τηναπώλεια εσόδων του Κρατικού Προϋπολογισμού, με παράλληλη επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου τουλάχιστον κατά 20% για τις μελλοντικές γενεές των μισθωτών φορολογουμένων».
Παραθέτει μάλιστα και συγκριτικά στοιχεία για τη…φοροαπαλλαγή που απολαμβάνουν οι επιχειρήσεις. Σύμφωνα με μελέτη του ΟΟΣΑ (2009), «η πραγματική φορολογική επιβάρυνση της εργασίας στην Ελλάδα (35,1%, 2007) αντιστοιχεί στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης (36,4%, 2006), ενώ η πραγματική φορολόγηση για τα κέρδη ανέρχεται σχεδόν στο ήμισυ του μέσου όρου της Ε.Ε. των 25 (15,9% για την Ελλάδα, έναντι 33,0% στην Ε.Ε. των 25)». Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:απόψεις Ετικέτες: , , , , ,

«Δεν φοβόμαστε, δεν υποχωρούμε. Εχουμε αξιοπρέπεια. Δεν θα πάψουμε να έχουμε φωνή. «

16 Δεκεμβρίου 2010 Σχολιάστε

Γράφει Ενας Παλιός

Ο ιδιοκτήτης του ΔΟΛ και πρόεδρος της Ενωσης Εκδοτών Στ. Ψυχάρης αφού πέταξε στο δρόμο …μερικές δεκάδες συναδέλφους μας, σήμερα “δεν δέχτηκε να συνομιλήσει με απεργούς” -δηλαδή με τα σωματεία του Τύπου που έχουν κηρύξει 48ωρη απεργία στις 17 & 18/12. Είναι φανερό ότι το στρατήγημά του δεν είναι άλλο από το παραδοσιακό “σκάστε και δουλέψτε”, “δεν σας παίρνει να τα βάλετε μαζί μου”, “είστε ανύπαρκτοι και κακομοίρηδες”, “θα σας σπάσω την απεργία”, “έχω δύναμη, έχω το ΔΝΤ, την κυβέρνηση, έχω όλους τους κεφαλαιοκράτες, τους μπράβους και τους ρουφιάνους μου παντού”.

Λίγα 24ωρα πριν και αφού έδιωξε σαν “σκουπίδια” 21 δημοσιογράφους, με αποκρουστικές και παραπλανητικές μεθοδεύσεις, απείλησε  με δικαστικές διώξεις όσους προσπάθησαν να αμφισβητήσουν δημόσια και πολιτικά την αχαρακτήριστη συμπεριφορά του κατά των εργαζομένων και των συνδικάτων μας. “Είναι φανερόν –έγραψε σε σχετική επιστολή του–  ότι, με αφορμή τις αποχωρήσεις oρισμένων συντακτών, επιχειρείται υπονόμευση του Βήματος η οποία μόνο ως συντονισμένη προσπάθεια εξυπηρετήσεως άλλων συμφερόντων μπορεί να εξηγηθεί (…) Τα αρμόδια όργανα και η Δικαιοσύνη θα ασχοληθούν με την πρωτοφανή απόπειρα εξαπατήσεως”.

Περιμένουμε, λοιπόν, να υποβάλλει τις μηνύσεις και τις αγώγες του κατά των “υπονομευτών” για να δούμε αν ακόμα σε αυτή τη χώρα έχει απομείνει το συνταγματικό δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης της γνώμης.

Είμαστε έτοιμοι μαζί με εκατοντάδες άλλες διαδικτυακές φωνές και χιλιάδες συναδέλφους μας να πάμε στα δικαστήρια κατηγορούμενοι από τον Ψυχάρη και να ξαναφωνάξουμε κι εκεί ότι δεν θα σταματήσουμε να μιλάμε ελεύθερα για το στρατόπεδο εργασίας του, το φόβο που έχει επιβάλλει στους εργαζόμενους στην επιχείρησή του και ότι θα αγωνιζόμαστε πάντα και παντού για τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα του κόσμου της εργασίας.

Δεν φοβόμαστε, δεν υποχωρούμε. Εχουμε αξιοπρέπεια. Δεν θα πάψουμε να έχουμε φωνή.

Ας τολμήσουν να μας την στερήσουν.

Από: syspeirosi.wordpress.com

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ «ΚΑΛΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ» ΚΑΙ ΤΟΥ «ΚΑΚΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ» …με αφορμή τις περικοπές μισθών

13 Δεκεμβρίου 2010 2 Σχόλια
από τη Νέλλη Ψαρρού, εργαζόμενη στον ΣΚΑΪ

 

«Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ», Παύλος Σιδηρόπουλος

 

Υπάρχουν στη ζωή μας πολλά παραμύθια: του πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, του ιπτάμενου χαλιού, του παπουτσωμένου γάτου… Τα παραμύθια είναι ωραία όταν μας προσφέρουν μια φανταστική νότα χαλάρωσης και εντόνωσης. Όταν όμως χρησιμοποιούνται ως μύθοι, δηλαδή ως ερμηνευτικά σχήματα της πραγματικότητας βασισμένοι σε μια συγκεχυμένη διήγηση μυθοπλασίας και γεγονότων, τότε μπορεί να αποβούν μοιραία επικίνδυνα στον τρόπο που θα αντιληφθούμε τα προβλήματά μας, τις αιτίες και, συνεπώς τη λύση τους.

 

Σε όλα τα παραμύθια υπάρχει ο Καλός και ο Κακός. Στην πολιτική ζωή, ιδιαίτερα αυτήν της ευρύτερης «Αριστεράς», κυριαρχεί η μυθοπλασία του «καλού εργαζόμενου» και του «κακού εργοδότη» – εξ’ ορισμού. Δηλαδή, βασισμένη σε ρεαλιστικά γεγονότα, αυτή η μυθοπλασία αναπαράγει το εν λόγω σχήμα ως μια δεδομένη κατάσταση με καθολική ισχύ. ΟΚ, εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους μύθους που θέλει κανείς μέσα τους να ζει. Όμως, όταν αυτοί οι μύθοι έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην πραγματική ζωή, που επηρεάζει όλους μας, τότε αλλάζουν τα πράγματα.

 

Θα εξηγήσω τι εννοώ «πατώντας» πάνω στο πρόσφατο παράδειγμα του ΣΚΑΪ, όπου η διοίκηση κάλεσε όλους τους εργαζομένους να υπογράψουν νέες ατομικές συμβάσεις με 10% περικοπή στο μισθό τους. Αν και αρχικά όλοι οι εργαζόμενοι είχαν συμφωνήσει ότι δεν θα υπογράψει κανείς, μετά από μία βδομάδα και ύστερα από συνεχείς και εξατομικευμένες οχλήσεις υπέγραψαν σχεδόν όλοι. Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο «συνάδελφοί μας (όπως μέλλουσες μητέρες και όχι μόνο) με τη διακριτική ενθάρρυνσή μας υπέγραψαν ή άλλοι με δάκρυα στα μάτια σύρθηκαν -τελευταίοι- ως το λογιστήριο για να υπογράψουν τη μη απόλυσή τους. Κάποιοι -λιγοστοί αντέχουν ακόμα. Ως άτομα. Γιατί ξέρουν ότι το σωματείο τους εξαντλήθηκε στο ‘Θα’ και την κωλυσιεργία». Μάλιστα, στη συζήτηση για την κρίση της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας για τα ΜΜΕ επισημάνθηκε η «αξιοπρέπεια όλων, όσων δεν υπογράψανε και όσων υπογράψανε, απέναντι στην αυθαιρεσία της εργοδοσίας και στο ξεπούλημα της ΕΣΗΕΑ».

 

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:απόψεις Ετικέτες: , ,

Η απόλυσή μου από την «Ελευθεροτυπία», του Βαγ. Χατζηβασιλείου

6 Δεκεμβρίου 2010 Σχολιάστε

Εργάστηκα ως κριτικός λογοτεχνίας στην «Ελευθεροτυπία» από τον Νοέμβριο του 1991 έως και τον Νοέμβριο που μας πέρασε. Την 1η Δεκεμβρίου το λογιστήριο της εφημερίδας μού τηλεφώνησε για να μου διαβάσει ένα μπιλιετάκι της ιδιοκτησίας με το οποίο απολυόμουν όχι στο πλαίσιο κάποιων αναδιαρθωτικών μέτρων εν όψει της κρίσης, αλλά επειδή είμαι πρόεδρος της αμισθί τριμελούς Επιτροπής Βιβλίου, που έχει συσταθεί στο Μητρώο Πολιτιστικών Φορέων του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού (ΥΠΠΟΤ) και συνεδριάζει δις ή τρεις ετησίως. Τα καθήκοντά μου ως προέδρου της επιτροπής έρχονται σύμφωνα με τη λογική της απόλυσής μου σε σύγκρουση με την ιδιότητα του κριτικού, αφού ως πρόεδρος είμαι επιφορτισμένος με το να «μοιράζω κρατικό χρήμα» ενώ ως κριτικός οφείλω να ελέγχω συγγραφείς και εκδοτικά προϊόντα. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:απόψεις Ετικέτες: ,

Πώς μπορείτε να ταπεινώσετε έναν εργαζόμενο

1 Δεκεμβρίου 2010 Σχολιάστε

29-11-2010

Ήταν 23-11 όταν δεσμευτήκαμε οι δημοσιογράφοι -εργαζόμενοι στο ραδιόφωνο του Σκάϊ 100,3 ότι δεν υπογράφουμε τις «ατομικές συμβάσεις» εργασίας που η διεύθυνση του σταθμού απαιτούσε για τη μείωση της μηνιαίας μισθοδοσίας μας κατά 10%. Στη διάρκεια των επτά αυτών ημερών, έγιναν πολλές συνελεύσεις και συζητήσεις τόσο με το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ και το Διασωματειακό όσο και με τη διοίκηση του σταθμού ή πιό σωστά του ομίλου, καθώς η αποκαλούμενη «τυφλή περικοπή» του 10% αφορούσε και την τηλεόραση και τους διοικητικούς.

Διαβάστε περισσότερα…

Μειώσεις μισθών 10-20% στον ιδιωτικό τομέα

25 Νοεμβρίου 2010 Σχολιάστε

από NewsIt

Τη διαφορά την κάνουν οι λεπτομέρειες και μια λεπτομέρεια που λείπει πλέον από τη συμφωνία με την Τρόικα για την υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών είναι οι περιορισμοί.

Ως τώρα γνωρίζαμε ότι οι εργοδότες θα μπορούν μεν να μειώσουν τον κατώτατο μισθό, αλλά σε ένα ποσοστό ως 20%, δηλαδή θα υπήρχε ένα κατώτατο όριο γύρω στα 630 ευρώ.

Τώρα η Κυβέρνηση και μετά τον μάλλον επικοινωνιακού χαρακτήρα καβγά Κατσέλη-Παπακωνσταντίνου συμφώνησε με την τρόικα να μην υπάρξουν όροι (περιορισμοί δηλαδή) αλλά να ακολουθήσει διάλογος με τους κοινωνικούς εταίρους.

Τι σημαίνει αυτό; Ήδη ο ΣΕΒ δεν δέχεται να υπάρξουν περιορισμοί, να μην υπάρχει δηλαδή κανένα πλαφόν, καμία προστασία των εργαζομένων.

Ούτε κατώτατος μισθός, ούτε και ωράριο, αλλά ούτε και προκαθορισμένη αποζημίωση για τις υπερωρίες.

Με όρους όπως διαβούλευση και κοινωνικό διάλογο ανοίγουν διάπλατα το δρόμο για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.

Ήδη σε πολλές επιχειρήσεις έχουν καταργηθεί οι υπερωρίες και οι εργαζόμενοι πληρώνονται με ρεπό, ενώ σε πολλές άλλες οι εργαζόμενοι δέχθηκαν μετά από πιέσεις μειώσεις 10-20% στους μισθούς.

Μέχρι τώρα η όποια διαπραγμάτευση είχε και χρονικό περιορισμό. Τα δύο χρόνια που προβλέπει το Μνημόνιο, οι βιομήχανοι όμως ζητούν να μην υπάρχει ούτε αυτός ο περιορισμός.

Εκπρόσωποι εμπόρων και επαγγελματοβιοτεχνών ζητούν να υπάρξουν περιορισμοί στην εφαρμογή του μέτρου ωστόσο πάντα σε μια διαπραγμάτευση για να υπάρξει συμφωνία πρέπει και οι δύο πλευρές να υποχωρήσουν και έτσι οι εργαζόμενοι έχουν μόνο να χάσουν αφού η διαπραγμάτευση γίνεται επί των κεκτημένων τους.

Άραγε όλα αυτά γιατί γίνονται; Για την προστασία των εργασιακών θέσεων; Για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων;

Υπάρχουν στην Ευρωζώνη πιο χαμηλοί μισθοί απ’ αυτούς που παίρνουν οι Έλληνες εργαζόμενοι; Η διασφάλιση θέσεων έχει να κάνει με τον αριθμό και όχι με τα πρόσωπα, άρα ανοίγει ο δρόμος για απολύσεις και προσλήψεις με βάση τους νέους επαχθείς όρους…