ΤΡΑΠΕΖΕΣ 2011: ΘΥΣΙΑ ΣΕ ΒΡΩΜΙΚΟ ΒΩΜΟ

άρθρο της Δ. Κωσταγιώργου, τραπεζοϋπαλλήλου

από την εφημερίδα ΔΡΑΣΗ

Πόσες θυσίες αντέχουμε;

Με το επικαιροποιημένο μνημόνιο Δ’ μπαίνουν ρητά οι τράπεζες στον ανελέητο χορό της επίθεσης. Το μνημόνιο καθιστά πλέον σαφές ότι χρειάζονται περί τις 12.000 απολύσεις στον τραπεζικό κλάδο, και εννοείται περικοπές σε μισθούς, επιδόματα και γενικότερα απόλυτη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, αφού τελευταία πληροφορηθήκαμε για το γενικευμένο σχέδιο αύξησης ωραρίου. Το σχέδιο αυτό ξεκινά με το δημόσιο, αλλά το “κλειδί” για να επεκταθεί σε όλη την κοινωνία το κρατάνε οι τράπεζες αφού αποτελούν τον κινητήριο μοχλό του ελληνικού καπιταλισμού. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η προσπάθεια για διάλυση του ασφαλιστικού ξεκίνησε με τον πρώτο αντιασφαλιστικό νόμο που πέρασε πρώτα από τις τράπεζες, το 2005, η κυβέρνηση της ΝΔ και συνεχίζεται έως σήμερα με την απόλυτη διάλυση των ταμείων και της κοινωνικής πρόνοιας γενικότερα. Για τις τράπεζες, λοιπόν, πριν ακόμα “ενταχθούν” στα μνημονιακά πλαίσια:

• Είναι ήδη γεγονός με την κατάπτυστη κλαδική σύμβαση 06-07 που υπογράφτηκε με απόλυτη ευθύνη των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, η κατάργηση του ενιαίου ωραρίου στις τράπεζες. Πιο ουσιαστική δε, είναι η διαρκής στην πράξη καταπάτηση ωραρίου στα καταστήματα.
• Η μηδενική αύξηση εδώ και 3 χρόνια για όλες τις τράπεζες, ενώ ειδικά για κάποιες η μηδενική αύξηση ισχύει για πάνω από 5 χρόνια, ελλείψει σωματείων ή παρουσίας εργοδοτικών ή πλήρως γραφειοκρατικών σωματείων.
• Η σωρεία απολύσεων “λόγω κρίσης” των “αόρατων” εργαζομένων, των υπενοικιαζόμενων και των διαφόρων ειδών συμβασιούχων στις τράπεζες-κάτεργα Eurobank, Citibank, κ.ά. Οι απολύσεις αυτές δεν καταγγέλλονται, δεν επιβεβαιώνονται και χαρακτηρίζονται ως “λήξη σύμβασης”.
• Τα προ κρίσης “ευγενή” ταμεία, κύρια, επικουρικά και παροχής εφάπαξ, έφτασαν στο ναδίρ. Οι αναλογιστικές μελέτες δεν πρόκειται σε καμιά περίπτωση να σώσουν την κατάσταση όσο καλύπτουν τις ρεμούλες και το χωρίς έλεγχο τζογάρισμα των αποθεματικών τους. Η σωρεία «εθελούσιων εξόδων» έπαιξε και αυτή σημαντικό ρόλο, ώστε σήμερα να μιλάμε για αδυναμία παροχής των υπηρεσιών τους στους εργαζόμενους.

Καζάνι που βράζει ή λιμνάζοντα νερά;

Η πρώτη σημαντική επίθεση στους εργαζόμενους στις τράπεζες ξεκινά από την Αγροτική. Η ατζέντα περιλαμβάνει τα εξής:

• Ξεφορτώνονται από τον όμιλο όλες τις θυγατρικές που δεν ανήκουν στον χρηματοοικονομικό κλάδο: Δωδώνη, Ροδόπη, Σεκάπ, Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, Ελληνική Βιομηχανία Ζωοτροφών, Εταιρεία Ανάπτυξης Αλιείας κ.ά.
• Μείωση λειτουργικού κόστους, δηλαδή κλείσιμο περίπου του 10% των υποκαταστημάτων, μείωση των μισθών κατά 10%. Ξεσκαρτάρισμα των “επιζήμιων” για την τράπεζα κομματιών με υπαγωγή στο νόμο για τις ΔΕΚΟ (φορτώνουν έτσι τα χρέη και τις ζημιές στους φορολογούμενους), δημιουργώντας έτσι “φιλέτα” για επενδυτές και αγοραστές, σε τιμή ευκαιρίας φυσικά. Το ίδιο θα ισχύσει και για το 10% της ΕΥΔΑΠ που ανήκει στον όμιλο. Μέσα σε όλα αυτά, οι επιτυχόντες του τελευταίου διαγωνισμού μένουν μετέωροι ανάμεσα σε υποσχέσεις για μετάταξη στο ΙΚΑ (χωρίς να διευκρινίζεται το εργασιακό καθεστώς) και σε φήμες για μη πρόσληψη.

Είναι η Αγροτική ο δούρειος ίππος για τις τράπεζες;

Δυστυχώ η κατάσταση είναι πολύ πιο σοβαρή και τα γεγονότα είναι περισσότερο από επικίνδυνα.

Στην Εμπορική τράπεζα, πιστοί στις κομματικές τους ταυτότητες και στις επιταγές του μνημονίου, η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ κατέβασαν την πρόταση της διοίκησης για αλλαγή του κανονισμού εργασίας, που περιλαμβάνει διευκόλυνση απολύσεων και μειώσεις βαθμών …ύστερα από “διάλογο”.

Ελπιδοφόρα τα σημάδια στις 2 τράπεζες, αφού στη μεν Αγροτική με πρωτοβουλία 2 αριστερών παρατάξεων συλλέχθηκαν περί τις 500 υπογραφές για έκτακτη γενική συνέλευση, η οποία έγινε και απέρριψε την πολιτική του ΔΣ του συλλόγου των εργαζομένων και αποφάσισε την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην άνευ προηγουμένου επίθεση. Στη δε συνέλευση της Εμπορικής, η παντοδυναμία της ΠΑΣΚΕ -ΔΑΚΕ εξελίχθηκε σε πανωλεθρία, αφού η συνέλευση ψήφισε με 364 ψήφους το ενωτικό πλαίσιο των αριστερών δυνάμεων έναντι 339 που ψήφισαν την εργοδοτική πρόταση. Μικρές νίκες, με πρωτοβουλία δυνάμεων που αντιστέκονται και αγωνίζονται, μπορεί να επιτευχθούν. Το στοίχημα της περιόδου, όμως, δεν είναι να αποτελέσουμε το ανάχωμα στις εξελίξεις, αλλά να οργανώσουμε την αντεπίθεση στη λαίλαπα του κεφαλαίου.

Στην Εθνική Τράπεζα, ήρθε η πρώτη μεγάλη επιχειρησιακή σύμβαση του μνημονίου που σφραγίζει, με τις ευλογίες της ΓΣΕΕ, τις μηδενικές αυξήσεις, κάνοντας παράλληλα χάρη στους τραπεζίτες με ρυθμίσεις για τα δάνεια τραπεζοϋπαλλήλων, δήθεν με ευνοϊκούς όρους (στην πραγματικότητα οι τράπεζες επιθυμούν τις ρυθμίσεις, ώστε να παρουσιάζουν περισσότερα «εξυπηρετούμενα» δάνεια, έτσι η εικόνα της τράπεζας εμφανίζεται καλύτερη αλλά και πλασματική επίσης). Κρυφά υπογράφτηκε η επιχειρησιακή του αίσχους, χωρίς καν γνωστοποίηση στο ΔΣ του ΣΥΕΤΕ, ούτε καν στο προεδρείο. Η ΠΑΣΚΕ αλωνίζει και γίνεται ένα με τα αφεντικά, και με περισσό θράσος προτάσσει τάχα την προστασία των θέσεων εργασίας.

Δεν μας λέει, όμως, αν έχει τεθεί επίσημα θέμα κατάργησης θέσεων εργασίας στον ΣΥΕΤΕ ή στην ΟΤΟΕ; Οι τραπεζίτες για την υπογραφή της εκκρεμούς κλαδικής σύμβασης ζήτησαν, για αρχή, κατάργηση του επιδόματος πολυετίας, ωστόσο τώρα που το μνημόνιο περιγράφει ρητά το πετσόκομμα των εργαζομένων και των μισθών στις τράπεζες, οι ορέξεις τους ανέβηκαν. Κι ενώ σε όλη την Ευρώπη τα επιτόκια δανείων μειώθηκαν προς αντιμετώπιση της κρίσης, οι ελληνικές τράπεζες συνεχίζουν απτόητες να έχουν τις παράλογες απαιτήσεις τους.

Έρχονται οι υπέρτατες θυσίες, δηλαδή θυσιάζουμε στο βρώμικο βωμό των τραπεζών, τον ποτισμένο με το αίμα του κάθε εργαζόμενου, την ίδια μας τη ζωή; Ας μας πουν οι γραφειοκράτες και εργοδοτικοί υπάλληλοι του συνδικαλισμού πόσους ανθρώπους είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για την “ανάπτυξη” των τραπεζών; Πόσους μισθούς είναι ήδη έτοιμοι να περικόψουν για να σώσουν τη δικιά τους καρέκλα; Αλλά, κυρίως, ας πουν οι ίδιοι οι τραπεζοϋπάλληλοι πότε θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο, για να πάρουν το συνδικαλισμό στα χέρια τους;

Διπλάσιο φόρο οι εργαζόμενοι (35%) από τα αφεντικά (16%)

από 
Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

Για το ελληνικό παράδοξο κατά την προηγούμενη δεκαετία, όπου αυξανόταν ταυτόχρονα ΑΕΠ και ελλείμματα, και για τη νέα ήπειρο, τη…Λατινική Ευρώπη, που δημιουργείται με τα μέτρα της τρόικας, κάνει λόγο η ΓΣΕΕ.

Στην ετήσια έκθεση της εργατικής Συνομοσπονδίας για την ελληνική οικονομία, η οποία παρουσιάζεται επίσημα αύριο, χαρακτηρίζεται ως «ελληνικό παράδοξο» το γεγονός ότι ηπαρελθούσα περίοδος «ήταν μία περίοδος σημαντικής αύξησης του ΑΕΠ και της ανισοκατανομής του εισοδήματος, κατά την οποία θα έπρεπε να μειωθούν τα δημόσια ελλείμματα και το δημόσιο χρέος». Και τα ελλείμματα δεν μειώθηκαν γιατί οι κυβερνήσεις «προσέφεραν απαλλαγές και… απελευθέρωση της φοροδιαφυγής στα υψηλά εισοδήματα και εξ αυτού του γεγονότος (το Δημόσιο) κατέφυγε σε δανεισμό για να καλύψει τηναπώλεια εσόδων του Κρατικού Προϋπολογισμού, με παράλληλη επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου τουλάχιστον κατά 20% για τις μελλοντικές γενεές των μισθωτών φορολογουμένων».
Παραθέτει μάλιστα και συγκριτικά στοιχεία για τη…φοροαπαλλαγή που απολαμβάνουν οι επιχειρήσεις. Σύμφωνα με μελέτη του ΟΟΣΑ (2009), «η πραγματική φορολογική επιβάρυνση της εργασίας στην Ελλάδα (35,1%, 2007) αντιστοιχεί στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης (36,4%, 2006), ενώ η πραγματική φορολόγηση για τα κέρδη ανέρχεται σχεδόν στο ήμισυ του μέσου όρου της Ε.Ε. των 25 (15,9% για την Ελλάδα, έναντι 33,0% στην Ε.Ε. των 25)».

“Δεν φοβόμαστε, δεν υποχωρούμε. Εχουμε αξιοπρέπεια. Δεν θα πάψουμε να έχουμε φωνή. “

Γράφει Ενας Παλιός

Ο ιδιοκτήτης του ΔΟΛ και πρόεδρος της Ενωσης Εκδοτών Στ. Ψυχάρης αφού πέταξε στο δρόμο …μερικές δεκάδες συναδέλφους μας, σήμερα “δεν δέχτηκε να συνομιλήσει με απεργούς” -δηλαδή με τα σωματεία του Τύπου που έχουν κηρύξει 48ωρη απεργία στις 17 & 18/12. Είναι φανερό ότι το στρατήγημά του δεν είναι άλλο από το παραδοσιακό “σκάστε και δουλέψτε”, “δεν σας παίρνει να τα βάλετε μαζί μου”, “είστε ανύπαρκτοι και κακομοίρηδες”, “θα σας σπάσω την απεργία”, “έχω δύναμη, έχω το ΔΝΤ, την κυβέρνηση, έχω όλους τους κεφαλαιοκράτες, τους μπράβους και τους ρουφιάνους μου παντού”.

Λίγα 24ωρα πριν και αφού έδιωξε σαν “σκουπίδια” 21 δημοσιογράφους, με αποκρουστικές και παραπλανητικές μεθοδεύσεις, απείλησε  με δικαστικές διώξεις όσους προσπάθησαν να αμφισβητήσουν δημόσια και πολιτικά την αχαρακτήριστη συμπεριφορά του κατά των εργαζομένων και των συνδικάτων μας. “Είναι φανερόν -έγραψε σε σχετική επιστολή του-  ότι, με αφορμή τις αποχωρήσεις oρισμένων συντακτών, επιχειρείται υπονόμευση του Βήματος η οποία μόνο ως συντονισμένη προσπάθεια εξυπηρετήσεως άλλων συμφερόντων μπορεί να εξηγηθεί (…) Τα αρμόδια όργανα και η Δικαιοσύνη θα ασχοληθούν με την πρωτοφανή απόπειρα εξαπατήσεως”.

Περιμένουμε, λοιπόν, να υποβάλλει τις μηνύσεις και τις αγώγες του κατά των “υπονομευτών” για να δούμε αν ακόμα σε αυτή τη χώρα έχει απομείνει το συνταγματικό δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης της γνώμης.

Είμαστε έτοιμοι μαζί με εκατοντάδες άλλες διαδικτυακές φωνές και χιλιάδες συναδέλφους μας να πάμε στα δικαστήρια κατηγορούμενοι από τον Ψυχάρη και να ξαναφωνάξουμε κι εκεί ότι δεν θα σταματήσουμε να μιλάμε ελεύθερα για το στρατόπεδο εργασίας του, το φόβο που έχει επιβάλλει στους εργαζόμενους στην επιχείρησή του και ότι θα αγωνιζόμαστε πάντα και παντού για τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα του κόσμου της εργασίας.

Δεν φοβόμαστε, δεν υποχωρούμε. Εχουμε αξιοπρέπεια. Δεν θα πάψουμε να έχουμε φωνή.

Ας τολμήσουν να μας την στερήσουν.

Από: syspeirosi.wordpress.com

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ «ΚΑΛΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ» ΚΑΙ ΤΟΥ «ΚΑΚΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ» …με αφορμή τις περικοπές μισθών

από τη Νέλλη Ψαρρού, εργαζόμενη στον ΣΚΑΪ

 

«Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ», Παύλος Σιδηρόπουλος

 

Υπάρχουν στη ζωή μας πολλά παραμύθια: του πρίγκιπα με το άσπρο άλογο, του ιπτάμενου χαλιού, του παπουτσωμένου γάτου… Τα παραμύθια είναι ωραία όταν μας προσφέρουν μια φανταστική νότα χαλάρωσης και εντόνωσης. Όταν όμως χρησιμοποιούνται ως μύθοι, δηλαδή ως ερμηνευτικά σχήματα της πραγματικότητας βασισμένοι σε μια συγκεχυμένη διήγηση μυθοπλασίας και γεγονότων, τότε μπορεί να αποβούν μοιραία επικίνδυνα στον τρόπο που θα αντιληφθούμε τα προβλήματά μας, τις αιτίες και, συνεπώς τη λύση τους.

 

Σε όλα τα παραμύθια υπάρχει ο Καλός και ο Κακός. Στην πολιτική ζωή, ιδιαίτερα αυτήν της ευρύτερης «Αριστεράς», κυριαρχεί η μυθοπλασία του «καλού εργαζόμενου» και του «κακού εργοδότη» – εξ’ ορισμού. Δηλαδή, βασισμένη σε ρεαλιστικά γεγονότα, αυτή η μυθοπλασία αναπαράγει το εν λόγω σχήμα ως μια δεδομένη κατάσταση με καθολική ισχύ. ΟΚ, εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους μύθους που θέλει κανείς μέσα τους να ζει. Όμως, όταν αυτοί οι μύθοι έχουν σοβαρές επιπτώσεις στην πραγματική ζωή, που επηρεάζει όλους μας, τότε αλλάζουν τα πράγματα.

 

Θα εξηγήσω τι εννοώ «πατώντας» πάνω στο πρόσφατο παράδειγμα του ΣΚΑΪ, όπου η διοίκηση κάλεσε όλους τους εργαζομένους να υπογράψουν νέες ατομικές συμβάσεις με 10% περικοπή στο μισθό τους. Αν και αρχικά όλοι οι εργαζόμενοι είχαν συμφωνήσει ότι δεν θα υπογράψει κανείς, μετά από μία βδομάδα και ύστερα από συνεχείς και εξατομικευμένες οχλήσεις υπέγραψαν σχεδόν όλοι. Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο «συνάδελφοί μας (όπως μέλλουσες μητέρες και όχι μόνο) με τη διακριτική ενθάρρυνσή μας υπέγραψαν ή άλλοι με δάκρυα στα μάτια σύρθηκαν -τελευταίοι- ως το λογιστήριο για να υπογράψουν τη μη απόλυσή τους. Κάποιοι -λιγοστοί αντέχουν ακόμα. Ως άτομα. Γιατί ξέρουν ότι το σωματείο τους εξαντλήθηκε στο ‘Θα’ και την κωλυσιεργία». Μάλιστα, στη συζήτηση για την κρίση της Διακλαδικής Πρωτοβουλίας για τα ΜΜΕ επισημάνθηκε η «αξιοπρέπεια όλων, όσων δεν υπογράψανε και όσων υπογράψανε, απέναντι στην αυθαιρεσία της εργοδοσίας και στο ξεπούλημα της ΕΣΗΕΑ».

 

Η απόλυσή μου από την «Ελευθεροτυπία», του Βαγ. Χατζηβασιλείου

Εργάστηκα ως κριτικός λογοτεχνίας στην «Ελευθεροτυπία» από τον Νοέμβριο του 1991 έως και τον Νοέμβριο που μας πέρασε. Την 1η Δεκεμβρίου το λογιστήριο της εφημερίδας μού τηλεφώνησε για να μου διαβάσει ένα μπιλιετάκι της ιδιοκτησίας με το οποίο απολυόμουν όχι στο πλαίσιο κάποιων αναδιαρθωτικών μέτρων εν όψει της κρίσης, αλλά επειδή είμαι πρόεδρος της αμισθί τριμελούς Επιτροπής Βιβλίου, που έχει συσταθεί στο Μητρώο Πολιτιστικών Φορέων του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού (ΥΠΠΟΤ) και συνεδριάζει δις ή τρεις ετησίως. Τα καθήκοντά μου ως προέδρου της επιτροπής έρχονται σύμφωνα με τη λογική της απόλυσής μου σε σύγκρουση με την ιδιότητα του κριτικού, αφού ως πρόεδρος είμαι επιφορτισμένος με το να «μοιράζω κρατικό χρήμα» ενώ ως κριτικός οφείλω να ελέγχω συγγραφείς και εκδοτικά προϊόντα.

Πώς μπορείτε να ταπεινώσετε έναν εργαζόμενο

29-11-2010

Ήταν 23-11 όταν δεσμευτήκαμε οι δημοσιογράφοι -εργαζόμενοι στο ραδιόφωνο του Σκάϊ 100,3 ότι δεν υπογράφουμε τις «ατομικές συμβάσεις» εργασίας που η διεύθυνση του σταθμού απαιτούσε για τη μείωση της μηνιαίας μισθοδοσίας μας κατά 10%. Στη διάρκεια των επτά αυτών ημερών, έγιναν πολλές συνελεύσεις και συζητήσεις τόσο με το Δ.Σ της ΕΣΗΕΑ και το Διασωματειακό όσο και με τη διοίκηση του σταθμού ή πιό σωστά του ομίλου, καθώς η αποκαλούμενη «τυφλή περικοπή» του 10% αφορούσε και την τηλεόραση και τους διοικητικούς.

Μειώσεις μισθών 10-20% στον ιδιωτικό τομέα

από NewsIt

Τη διαφορά την κάνουν οι λεπτομέρειες και μια λεπτομέρεια που λείπει πλέον από τη συμφωνία με την Τρόικα για την υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών είναι οι περιορισμοί.

Ως τώρα γνωρίζαμε ότι οι εργοδότες θα μπορούν μεν να μειώσουν τον κατώτατο μισθό, αλλά σε ένα ποσοστό ως 20%, δηλαδή θα υπήρχε ένα κατώτατο όριο γύρω στα 630 ευρώ.

Τώρα η Κυβέρνηση και μετά τον μάλλον επικοινωνιακού χαρακτήρα καβγά Κατσέλη-Παπακωνσταντίνου συμφώνησε με την τρόικα να μην υπάρξουν όροι (περιορισμοί δηλαδή) αλλά να ακολουθήσει διάλογος με τους κοινωνικούς εταίρους.

Τι σημαίνει αυτό; Ήδη ο ΣΕΒ δεν δέχεται να υπάρξουν περιορισμοί, να μην υπάρχει δηλαδή κανένα πλαφόν, καμία προστασία των εργαζομένων.

Ούτε κατώτατος μισθός, ούτε και ωράριο, αλλά ούτε και προκαθορισμένη αποζημίωση για τις υπερωρίες.

Με όρους όπως διαβούλευση και κοινωνικό διάλογο ανοίγουν διάπλατα το δρόμο για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.

Ήδη σε πολλές επιχειρήσεις έχουν καταργηθεί οι υπερωρίες και οι εργαζόμενοι πληρώνονται με ρεπό, ενώ σε πολλές άλλες οι εργαζόμενοι δέχθηκαν μετά από πιέσεις μειώσεις 10-20% στους μισθούς.

Μέχρι τώρα η όποια διαπραγμάτευση είχε και χρονικό περιορισμό. Τα δύο χρόνια που προβλέπει το Μνημόνιο, οι βιομήχανοι όμως ζητούν να μην υπάρχει ούτε αυτός ο περιορισμός.

Εκπρόσωποι εμπόρων και επαγγελματοβιοτεχνών ζητούν να υπάρξουν περιορισμοί στην εφαρμογή του μέτρου ωστόσο πάντα σε μια διαπραγμάτευση για να υπάρξει συμφωνία πρέπει και οι δύο πλευρές να υποχωρήσουν και έτσι οι εργαζόμενοι έχουν μόνο να χάσουν αφού η διαπραγμάτευση γίνεται επί των κεκτημένων τους.

Άραγε όλα αυτά γιατί γίνονται; Για την προστασία των εργασιακών θέσεων; Για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων;

Υπάρχουν στην Ευρωζώνη πιο χαμηλοί μισθοί απ’ αυτούς που παίρνουν οι Έλληνες εργαζόμενοι; Η διασφάλιση θέσεων έχει να κάνει με τον αριθμό και όχι με τα πρόσωπα, άρα ανοίγει ο δρόμος για απολύσεις και προσλήψεις με βάση τους νέους επαχθείς όρους…

“Ανοιξαν τις πύλες της κολάσεως”

του Γιώργου Δελαστίκ

Στον… 19ο αιώνα επιστρέφουν οι εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα μετά την απόφαση της κυβέρνησης Παπανδρέου να υποκύψει στις απαιτήσεις των ξένων επικυρίαρχων της πατρίδας μας και να καταργήσει ουσιαστικά τις κλαδικές συμβάσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα.

Η αναγόρευση ως υπέρτατων των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών χωρίς «ανάρμοστους περιορισμούς» στις ζημιογόνες επιχειρήσεις αλλά και σε εκείνες που παρουσιάζουν σοβαρή μείωση του κύκλου εργασιών τους έχει δραματικές συνέπειες για τις αποδοχές των υπαλλήλων τους.

Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις θα μπορούν να μειώνουν όσο θέλουν και όσες φορές θέλουν τους μισθούς των εργαζομένων σε αυτές! Τον ένα μήνα π.χ. 10%, τον επόμενο μήνα άλλο ένα 10% μείωση, το επόμενο εξάμηνο νέα μείωση 20% ή ό,τι τέλος πάντων νομίζει ανά πάσα στιγμή ο κάθε επιχειρηματίας ότι τον συμφέρει να κάνει σχετικά με τους μισθούς του κάθε εργαζόμενου στην επιχείρησή του.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΛΕΙΣΤΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

από τη συσπειρωση αριστερων μηχανικων στο ΤΕΕ:

Τη στιγμή που θα δημοσιοποιείται αυτό το κείμενο πιθανά θα έχουν ήδη κυκλοφορήσει οι προθέσεις της κυβέρνησης, ακόμα και τα Σχέδια Νόμου για την κατάργηση των λεγόμενων “κλειστών επαγγελμάτων”. Το πολλαπλά εξαγγελθέν επόμενο μεγάλο βήμα της κυβέρνησης και της τρόικας ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ για να “μπει μια τάξη σε αυτόν τον τόπο”. Οι συνάδελφοι μηχανικοί βέβαια ακόμα θα περιμένουμε την αντίδραση του ΤΕΕ και των συλλόγων σε κάτι τόσο προβλέψιμο και αναμενόμενο. Θα προσπαθήσουμε εν συντομία να πούμε δύο πράγματα για το πως μπορεί να υπάρξει ένας αξιόπιστος και ικανός να κερδίσει αντίλογος στην επερχόμενη ισοπέδωση.

Η κατάργηση των “κλειστών” επαγγελμάτων είναι άμεση απόρροια των ευρωπαϊκών πολιτικών για “απελευθέρωση” όλων των αγορών και υπηρεσιών. Οι πολιτικές αυτές αποτυπώνονται ξεκάθαρα στις συνθήκες του Μααστριχτ και της Λισσαβόνα και εξειδικεύονται σε μια σειρά από οδηγίες με χαρακτηριστικότερη την 123/2006 γνωστή και ως συνθήκη Μπολκενστάιν. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές εγγεγραμένες στο DNA της ΕΕ οδηγούν αναπόδραστα στην άρση όλων των προηγούμενων συμβιβασμών και κατακτήσεων και στη ρύθμιση όλων των σχέσεων  μέσω των νόμων της αγοράς.

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΤΩΝ 640 ΕΥΡΩ (ΜΙΚΤΑ)!

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΚΡΑΤΟΣ-ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ- ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΙΣΜΟΣ

ΣΕ ΚΟΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΓΣΣΕ

Όλα τα οικονομικά, κοινωνικά και εργασιακά εγκλήματα έχουν αρχή και τέλος το κράτος! Η σύμβαση των 640 ευρώ μικτά μηνιαίως που υπογράφηκε πρόσφατα από την εταιρεία φύλαξης G4S και η οποία σπάει τον κατώτερο μισθό της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας των 740 ευρώ (μικτά), έχει ως ‘’αφανείς’’ πρωταγωνιστές την κυβέρνηση και το δημόσιο.

 

Ακολουθεί το πλήρες ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Χριστίνας Κοψίνη στην καθημερινή της Κυριακής (7/11), το οποίο αποκαλύπτει πως ξεκίνησε η πρώτη βρώμικη επιχείρηση για να σπάσει η ΕΓΣΣΕ !

 

ΤΟ ΕΝΤΟΝΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΤΩΝ 640 ΕΥΡΩ

 

Της Χριστινας Kοψινη

Εντονο παρασκήνιο αποκαλύπτεται πίσω από την πρώτη επιχειρησιακή σύμβαση που παρέκαμψε το υποχρεωτικό κατώφλι των 740 ευρώ της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, μειώνοντας κατά 100 ευρώ τον βασικό μισθό των εργαζομένων που φυλάσσουν τους ΗΣΑΠ.

το “μύνημα των εκλογών” για την ιοκονομική πολιτική

από banksnews.gr

 

Η νέα ισορροπία τρόμου που διαμορφώνεται στο πολιτικό σκηνικό δημιουργεί από χθες νέες ανησυχίες στους τραπεζίτες, παρότι βραχυπρόθεσμα η αποφυγή των πρόωρων εκλογών μέσα στον Δεκέμβριο αναμένεται να καθησυχάσει τις αγορές και να επαναφέρει τις τιμές των ομολόγων και των μετοχών στο ΧΑ σε «λογικότερα» επίπεδα, μετά τη δραματική φυγή ξένων κεφαλαίων των τελευταίων ημερών.

Η δήλωση του Πρωθυπουργού χθες το βράδυ, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα που καταγράφεται ως δυσμενές, αλλά όχι και ως καταστροφικό για την κυβέρνηση, απομάκρυνε οριστικά το ενδεχόμενο πρόωρης προσφυγής σε κάλπες εθνικών εκλογών μέσα στον Δεκέμβριο. Αυτό, όπως σχολιάζουν τραπεζικά στελέχη, θα «καλμάρει» τις αγορές, επιτρέποντας μέσα στις επόμενες ημέρες ένα «μετρημένο» ράλι… ανακούφισης στις αγορές.

Επιπλέον, ο Πρωθυπουργός προϊδέασε για συνέχιση χωρίς ανατροπές της οικονομικής πολιτικής που χαράχθηκε με το μνημόνιο και αυτό καταγράφεται στους τραπεζικούς κύκλους ως θετική εξέλιξη, καθώς εκφράζονταν φόβοι, ότι ένα αρνητικό αποτέλεσμα, όπως το χθεσινό, θα μπορούσε να βάλει την κυβέρνηση σε «δεύτερες σκέψεις», σχετικά με την κατεύθυνση της οικονομικής πολιτικής.

Η αποφυγή των πρόωρων εκλογών, εκτιμούν τραπεζικά στελέχη, δημιουργεί τις προϋποθέσεις επιτυχίας της αυριανής δημοπρασίας εντόκων γραμματίων εξάμηνης διάρκειας, όπου εκτιμάται ότι θα δώσουν το «παρών» ξένοι επενδυτές, έστω και με… αυτοσυγκράτηση, ώστε το τελικό επιτόκιο διάθεσης των τίτλων να παραμείνει σε απόσταση ασφάλειας από το «πλαφόν» του 5%, με το οποίο δανείζεται η χώρα από τα κράτη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ.

Παρά ταύτα, το αποτέλεσμα της χθεσινής εκλογικής αναμέτρησης και οι επιπτώσεις του στην οικονομία τους επόμενους, κρίσιμους μήνες δεν παύει να γεννά έντονο προβληματισμό στους τραπεζικούς κύκλους, καθώς δημιουργεί έντονη πολιτική αβεβαιότητα για τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές της οικονομίας:

Το φάντασμα του Μάη

Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗ, από enet.gr

 

Τίποτε δεν φωτίζει την αλήθεια καλύτερα από μια πυρπολημένη πόλη. Οποιος αμφιβάλλει, μπορεί να ρίξει μια ματιά στη Γαλλία των τελευταίων εβδομάδων.

Ανάστροφα αυτοκίνητα στις φλόγες, σειρήνες και σιδερόφρακτοι των μονάδων καταστολής να γεμίζουν κλούβες με συλληφθέντες, καταλήψεις σχολείων, πανεπιστημίων, λιμανιών και αποθηκών πετρελαίου, εκατοντάδες απεργίες και διαδηλώσεις, νεολαίοι στο πλευρό των γονιών τους με πανό «άνεργοι στα 25, ξεζουμισμένοι στα 65 – όχι!». Εικόνες που αποκαλύπτουν τη γαλλική πραγματικότητα της βίαιης εκτόνωσης των μη προνομιούχων, έπειτα από χρόνια πιέσεων που έφεραν συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας, ανισότητες και αβεβαιότητα για το μέλλον.

Με αιτήματα για μια θέση στον εργασιακό παράδεισο και εξασφαλισμένη σύνταξη στα γεράματα, αυτή η βίαιη εκτόνωση παίρνει λίγο από το άρωμα του Μάη του ’68 αλλά -και πάλι- απέχει πολύ από αυτόν. Διότι τώρα το πραγματικό πεδίο σύγκρουσης δεν βρίσκεται «στη διεκδίκηση του αδύνατου» αλλά «στην αναζήτηση μιας χρυσής τομής ανάμεσα στις συγκρουόμενες προτεραιότητες του κράτους πρόνοιας που τόσο αγαπούν οι Γάλλοι, και της νεοφιλελεύθερης οικονομικής ανάπτυξης του Σαρκοζί» όπως επισημαίνει σε πρόσφατα άρθρο του ο Γκι Σορμάν, εκπρόσωπος του κλασικού φιλελευθερισμού, οικονομολόγος και συγγραφέας.

Αναπληρωτές μέσω ΕΣΠΑ: Η δουλεία στην εκπαίδευση κι η ΔΟΕ κοιμάται

από http://www.alfavita.gr/artro.php?id=12457

 

Της Ντίνας Ρέππα,

δασκάλα, σύλλογος εκπ/κών Π.Ε. «ο Αριστοτέλης»

και του Κώστα Τουλγαρίδη,

γυμναστή, σύλλογος εκπ/κών Π.Ε. «Κ.Σωτηρίου»

Πρώτη φορά στα χρονικά της εκπαίδευσης από τον πόλεμο και μετά, χιλιάδες αναπληρωτές εκπαιδευτικοί που καλύπτουν τις ειδικότητες των 800 ολοημέρων νέου αναμορφωμένου προγράμματος, τη δεύτερη ξένη γλώσσα, την παράλληλη στήριξη, την ΠΔΣ κ.λπ. δε γνωρίζουν πότε θα πληρωθούν. Ο λόγος πρωτοφανής, δεν προσλήφθηκαν μέσω του κρατικού προϋπολογισμού αλλά μέσω ευρωπαϊκών επιδοτούμενων προγραμμάτων ΕΣΠΑ. Δε φτάνει που η Διαμαντοπούλου έφτιαξε 800 μικρά τρελοκομεία για μαθητές κι εκπαιδευτικούς, προσπαθεί να τα στελεχώσει και τζάμπα. Οι αναπληρωτές συνάδελφοι μας πλήρους ή μειωμένου ωραρίου δουλεύουν σε μια και μοναδική εργασία χωρίς να παίρνουν ούτε ευρώ. Μετακινήθηκαν σε περιοχές μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, πληρώνουν νοίκια, δεν μπορούν να κάνουν άλλη δουλειά, είναι απλήρωτοι και κανείς δε δεσμεύεται ότι θα πληρωθούν στο τέλος κάθε μήνα όπως ίσχυε μέχρι τώρα για όλους τους αναπληρωτές. Γιατί με το ΕΣΠΑ αποταμιεύονται τα χρήματα δυο φορές το χρόνο. Στους δούλους τουλάχιστον δίνανε ένα πιάτο φαϊ, κι ένα κεραμίδι. Στους σύγχρονους δούλους της εποχής της τρόικας, του μνημονίου, της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, υπάρχει μόνο βούρδουλας.

Ο θυμός και η απογοήτευση προχωρούν πολύ βαθιά…»

Μαρτυρία του Dan Tue, συνδικαλιστή σε διυλιστήριο

 

Τα καλά νέα: οι δεξαμενές πετρελαίου στο Donges κοντά στη Nantes, είναι και πάλι αποκλεισμένες από 500 απεργούς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι λιμενεργάτες, εργάτες των σιδηροδρόμων, εκπαιδευτικοί και εργάτες του κοντινού διυλιστηρίου του Donges. Μια ακόμα δεξαμενή καυσίμων έχει αποκλειστεί κοντά στη Dunkirk.

Πιο καλά νέα: σύμφωνα με τις εταιρείες σιδηροδρόμων, λιγότερο από το 10% των εμπορευματικών αμαξοστοιχιών έφθασαν στον προορισμό τους αυτή την εβδομάδα. «Αυτό αντιστοιχεί σε ουσιαστικές απώλειες για τους σιδηροδρόμους και τους πελάτες τους».

Αλλά η Γαλλία άρχισε να εισάγει καθαρή βενζίνη από γειτονικές χώρες. Καθώς και ηλεκτρισμό, για να αντισταθμίσει τη μείωση 20.000 MW στην ηλεκτρική παραγωγή που οφείλεται τόσο στις απεργίες, όσο και στα προβλήματα συντήρησης των δύο πυρηνικών σταθμών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Στην πόλη μου, οι 700 ΜΑΤατζήδες, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και μια ομάδα SWAT, εξακολουθούν να φρουρούν τις δεξαμενές πετρελαίου και έχουν επίσης επεκταθεί και στο διπλανό σταθμό του τρένου, για να εμποδίσουν τους εργαζόμενους των σιδηροδρόμων να περάσουν τις σιδηρογραμμές για να φτάσουν στις δεξαμενές.

ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: Σκέψεις για έναν αγώνα που δεν έγινε ποτέ..

Τα γεγονότα

Στις 12/10 η Κοινοπραξία A.I.S. (ΑΕΓΕΚ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ Α.Ε.- IMPREGILO – SELI), τεχνικό τμήμα του αναδόχου του έργου «ΜΕΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ», προχώρησε σε απολύσεις 4 εργαζομένων (επιστημονικό – διοικητικό προσωπικό). Είχαν προηγηθεί άλλες 3 απολύσεις εργαζομένων (διοικητικό προσωπικό) περίπου ένα μήνα πριν. Το επιχείρημα από την πλευρά της εργοδοσίας ένα και μοναδικό. Ο ρυθμός εκτέλεσης του έργου είναι τέτοιος που η Κοινοπραξία δεν μπορεί να υποστηρίξει την παρουσία του δυναμικού της στους κόλπους της. Ως αποτέλεσμα επιλέγει να προχωρήσει στην απόλυση μέρους του με σκοπό τη μείωση του κόστους. Η έντονη φημολογία για συνέχιση και κλιμάκωση των απολύσεων δυστυχώς μάλλον δεν είναι κινδυνολογία.

 

Αλήθειες

1.       Οι εν λόγω εταιρίες είναι κερδοφόρες. Μια απλή περιήγηση στις ιστοσελίδες τους θα αποδείξει του λόγου το αληθές (π.χ. οικονομικές καταστάσεις Α’ εξαμήνου 2010).

2.       Το έργο παρουσιάζει όντως προβλήματα (απαλλοτριώσεις, αρχαιολογία, τεχνικά ζητήματα, μετατόπιση χρονοδιαγράμματος κλπ). Η αδυναμία επίλυσης ενός προβλήματος (από τον ορισμό του προβλήματος ως έννοια) συνοψίζεται («χοντρικά») σε τρεις αιτίες: α) στην έλλειψη αντικειμενικά λύσης του προβλήματος, β) στην αδυναμία – ανικανότητα αυτού που διαχειρίζεται το πρόβλημα να βρει τη λύση του και γ) στην έλλειψη βούλησης αυτού που διαχειρίζεται το πρόβλημα να βρει τη λύση του. Προσωπικά έχω άποψη, αλλά αυτό στο συγκεκριμένο σημείο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

3.       Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι εργαζόμενοι δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση μέρος του προβλήματος. Αλλά δυστυχώς καλούνται να αποτελέσουν μέρος της λύσης του. Με την απώλεια του δικαιώματός τους στην εργασία.

Ναόμι Κλάιν: Η Ελλάδα αντιστέκεται στις τεχνικές του σοκ

Η βραβευμένη συγγραφέας και δημοσιογράφος Ναόμι Κλάιν μιλάει στα «Επίκαιρα» για τις ιδέες που αναπτύσσει στο νέο της βιβλίο Το Δόγμα του Σοκ, την οικονομική κρίση και το συσχετισμό ανάμεσα στις ακραίες οικονομικές μεταρρυθμίσεις της ελεύθερης αγοράς και τα βασανιστήρια. Για την Ελλάδα υποστηρίζει ότι αντιστέκεται στις τεχνικές του σοκ, καθώς έχει βαθιά ιστορική μνήμη και επιμένει ότι η χώρα έχει εναλλακτικές. «Δυστυχώς έχετε πολιτικούς που ευχαρίστως τονίζουν το αίσθημα των πολιτών ότι είναι αβοήθητοι και δεν έχουν άλλη επιλογή».

Το δόγμα του σοκ και η άνοδος του καπιταλισμού της καταστροφής. Πώς ξεκίνησε η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο;

Η ιδέα αυτή ξεκίνησε όταν βρισκόμουν στο Ιράκ το 2004. Ήμουν δημοσιογράφος και κάλυπτα τα γεγονότα για το αμερικανικό περιοδικό Ηarper’s και παρακολουθούσα τον επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στις επαρχίες του Ιράκ, Paul Bremer, που ήταν πολύ τολμηρός και επέβαλε ανοιχτά την οικονομική θεραπεία-σοκ στη χώρα.

Γαλλία: Επέκταση και ριζοσπαστικοποίηση του απεργιακού κινήματος

Πέρα από τα 3,5 εκατομμύρια διαδηλωτές στις 277 διαδηλώσεις της 19ης Οκτωβρίου, η εικόνα της Γαλλίας το απόγευμα της Τετάρτης 20 Οκτωβρίου συμπληρώνεται από τις εξής εξελίξεις:

• Το 54% των 12.500 βενζινάδικων δεν λειτουργούν καθώς δεν ανεφοδιάζονται πια. Τεράστιες ουρές σχεδόν παντού μπροστά στα ανοιχτά πρατήρια βενζίνης.

 

 

• Σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου, το 71% των Γάλλων πολιτών υποστηρίζει το απεργιακό κίνημα. Η υποστήριξη φτάνει το 81% στις ηλικίες 25-29 ετών και το 79% στις 30-39 ετών. Επίσης, το υποστηρίζει το 79% των εργατών, το 83% των υπαλλήλων και το 86% των ανέργων. Γενικά, οι γυναίκες το υποστηρίζουν περισσότερο από τους άνδρες.

Το λαμπερό show της διάσωσης των μεταλλωρύχων και οι σκοτείνες συνθήκες εργασίας

Από Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Η επιτυχής διάσωση των 33 μεταλλωρύχων της Χιλής, οι οποίοι θάφτηκαν κάτω απο τόνους πέτρας και μπάζων για περίπου 10 εβδομάδες, ήταν αφορμή εορτασμού στα κέντρα εξόρυξης της Caldera και Copiapo, σε ολόκληρο τον κόσμο και πόσο μάλλον στις περιοχές εξόρυξης μετάλλων όπου οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν καθημερινά παρόμοιους κινδύνους. Όλη αυτή η προσπάθεια  ήταν ενας θρίαμβος της διεθνούς συνεργασίας επιστημόνων, μηχανικών και εργαζομένων χρησιμοποιώντας την πιο προηγμένη τεχνολογία. Χρειάστηκαν 3 ξεχωριστές εργασίες γεώτρησης, εξαιτίας της φύσης του βράχου και των εκτεταμένων εξορυκτικών δραστηριοτήτων που υπέστη, μέχρι να γίνει η πολυπόθητη ρήξη στο χώρο όπου οι εργάτες είχαν βρεί καταφύγιο κατόπιν της αρχικής έκρηξης που κατέστρεψε το ορυχείο. Μηχανικοί της NASA μαζί με το Ναυτικό της Χιλής, συνεργάστηκαν για την κατασκευή της κάψουλας που χρησιμοποιήθηκε για να φέρει τους μεταλλωρύχους στην επιφάνεια, μέσα απο μια τρύπα διαμέτρου 28 ιντσών και βάθους 700 μέτρων.

Ένας νεαρός μεταλλωρύχος απο την εταιρεία Massey Energy στη Δυτική Βιρτζίνια των ΗΠΑ, δήλωσε στο World Socialist Web Site οτι “Αυτό που έγινε είναι πολύ καλό, είναι απλά υπέροχο. Δεν έχει καμία σημασία εάν οι ανθρακωρύχοι είναι απο τη Χιλή ή την Κίνα ή οπουδήποτε αλλού, όταν ενας άνθρωπος πηγαίνει στο υπέδαφος, όλοι γνωρίζουμε τον κίνδυνο που διατρέχει και έχουμε συναίσθηση μεταξύ μας. Όλοι νιώθουν ικανοποίηση γι’ αυτούς και αυτό δείχνει οτι οι ανθρακωρύχοι δεν χρειάζεται να αφήνονται να πεθάνουν όταν βρίσκονται κάτω απο τη γη. Το πρόβλημα είναι οτι για τις εταιρείες η ασφάλεια κοστίζει χρόνο και χρήματα και η Massey ενδιαφέρεται ως επι το πλείστον να “τρέξει τον άνθρακα“. O ίδιος εργάτης επεσήμανε οτι το καταφύγιο ασφαλείας που διέσωσε τους Χιλιανούς μεταλλωρύχους στην εν λόγω καταστροφή δεν υπάρχει στα Αμερικανικά ανθρακωρυχεία. “Μια παρόμοια περίπτωση να συνέβαινε στο UpperBig Branch, θα ήταν αδύνατον να διασωθούν οι άνθρωποι, θα πέθαιναν σ’ ένα λεπτό. Αλλά εαν διέθεταν τα containers ασφαλείας, οι 12 μεταλλωρύχοι στην Sago θα ήταν ακόμα ζωντανοί”.

Η Κοκα Κόλα δολοφονεί…

από alterthess.blogspot.com

…όχι βέβαια αυτούς που την πίνουν, αλλά τους συνδικαλιστές στα εργοστάσιά της, όπως και το περιβάλλον. Σύμφωνα με τον Michael Blanding, συγγραφέα του βιβλίου The Coke Machine: The Dirty Truth Behind the World’s Favorite Soft Drink, η τεράστια πολυεθνική είναι υπεύθυνη ακόμα και για φόνους συνδικαλιστών στα εργοστάσιά της σε τρίτες χώρες.

Το βιβλίο αυτό αποδομεί την προσεκτικά κτισμένη μέσα από τη διαφήμιση εικόνα της εταιρίας. Μέσα από τις σελίδες του, ξεχωρίζει η ιστορία της δολοφονίας του Isidro Gil, συνδικαλιστή εργάτη στο εργοστάσιο εμφιάλωσης της Κόκα Κόλα στη Carepa της Κολομβίας.

Mεταλλορύχοι: Σαπουνόπερα ή εργατικό ατύχημα;

από alterthess.blogspot.com

Καθώς η διάσωση των χιλιανών εργατών που παγιδεύτηκαν εδώ και δυο μήνες στο ορυχείο που δούλευαν προχωρά κανονικά – ήδη έχουν απεγκλωβιστεί οι μισοί – τα ΜΜΕ σε όλο το κόσμο τείνουν να μετατρέψουν ένα αποτρόπαιο εργατικό ατύχημα σε διεθνή σαπουνόπερα.

 

 

Μπορεί όλα τα ΜΜΕ να ασχολούνται με τις πιθανές επιπτώσεις στην ψυχολογική υγεία των απεγκλωβισμένων, αλλά ελάχιστα μπαίνουν στον κόπο να αναφέρουν ότι μόνο το 2009, 191.000 (!) εργατικά ατυχήματα έλαβαν χώρα στη Χιλή, με 443 νεκρούς. Στο πρώτο τρίμηνο της φετινής χρονιάς, η χιλιανή εργατική τάξη μετρά ήδη 155 “άσημα” και ανώνυμα θύματα.